„A jeśli to Alzheimer…?”

Zapominanie imion, gubienie rzeczy, trudność w przypomnieniu sobie, po co weszliśmy do pokoju – takie sytuacje zdarzają się każdemu.

U wielu osób, zwłaszcza w starszym wieku, rodzi się wtedy niepokój: „A jeśli to Alzheimer?”
Dobra wiadomość jest taka, że nie każde pogorszenie pamięci oznacza chorobę neurodegeneracyjną. Warto jednak wiedzieć, kiedy trudności są naturalne, a kiedy wymagają diagnostyki.

W codziennej praktyce neuropsychologicznej bardzo często spotykamy się z trudnościami, które nie mają nic wspólnego z Alzheimerem, np.:

• zapominanie nazwisk czy rzadziej używanych słów;
• wolniejsze uczenie się nowych informacji w starszym wieku;
• trudność w skupieniu uwagi przy zmęczeniu;
• gorsza pamięć przy stresie, depresji lub problemach ze snem;
• osłabienie sprawności funkcji poznawczych w przebiegu chorób metabolicznych i hormonalnych bądź na skutek przyjmowanych leków.

W takich sytuacjach pamięć działa, ale jest przeciążona – emocjami, stresem, wiekiem lub chorobami ogólnymi.

A kiedy warto zachować czujność?

Istnieją objawy, które powinny skłonić do konsultacji, zwłaszcza jeśli:

• narastają w czasie,
• są zauważane również przez bliskich,
• utrudniają codzienne funkcjonowanie.

Do takich sygnałów należą m.in.:

• powtarzanie tych samych pytań lub historii,
• zapominanie bieżących wydarzeń;
• trudności z orientacją w znanych miejscach,
• problemy z wykonywaniem znanych czynności (np. obsługa telefonu, gotowanie),
• dezorganizacja dnia,
• zmiany zachowania lub osobowości.

Im wcześniej przeprowadzona diagnostyka, tym większe możliwości pomocy.

Dlaczego diagnoza zaburzeń pamięci nie oznacza od razu „wyroku”?

• Nie zawsze zaburzenia pamięci oznaczają chorobę Alzheimera.
• Istnieją łagodne zaburzenia poznawcze, zaburzenia pamięci wtórne do depresji, chorób naczyniowych, niedoborów pokarmowych, zaburzeń snu.
• Wiele trudności można spowolnić, skompensować lub poprawić dzięki terapii neuropsychologicznej, leczeniu i wsparciu rodziny.

Jak może pomóc neuropsycholog?

Neuropsycholog:

• przeprowadza szczegółową ocenę funkcji poznawczych,
• pomaga odróżnić normę, łagodne zaburzenia i otępienie,
• wskazuje dalsze kroki diagnostyczne (neurolog, obrazowanie, badania),
• proponuje terapię poznawczą i strategie kompensacyjne,
• wspiera również rodzinę pacjenta.

Często już sama rzetelna diagnoza znacząco obniża lęk.

Pamiętaj:

Nie każdy problem z pamięcią oznacza chorobę Alzheimera.
Ale każdy niepokój związany z pamięcią warto skonsultować.

Wczesna diagnostyka daje:

• większe poczucie kontroli,
• szybszy dostęp do terapii,
• realne wsparcie w codziennym funkcjonowaniu.